Concertzaal Blaibach

Het startpunt van het initiatief werd gemarkeerd door het gemeentehuis, dat werd bekleed met hedendaags zichtbeton. Met het nieuwe concertgebouw, gebouwd naar ontwerpen van Peter Haimerl, volgde de waarschijnlijk meest ingrijpende verandering, die de stad hielp om een nieuw cultureel centrum te worden. Architectuur werd hier de motor voor verandering – juist omdat het voortkwam uit de gemeenschap.

Parallel aan de hellingingang helt het rechthoekige gebouw half in de grond en lijkt bijna op een ruwe rots die op het dorpsplein is beland. Moderne architectuur gaat hand in hand met traditie, want de bijzondere vorm, bekleed met grove granietscherven in de betonnen gevel, doet denken aan het vroegere steenhouwersambacht in Blaibach. De smalle hoofdgevel van het gebouw opent zich naar een spleet, waaronder een brede trap naar de zijdelingse hoofdingang leidt. Zo ontvangt de ondergrondse foyer de bezoekers met een vakkundig geënsceneerde dramaturgie. Ook de wasruimtes maken indruk met een compositie van Vero-wastafels en de veelzijdige DuraStyle-WC's van Duravit.

De steile, maar toch ruime concertzaal is het verrassende hoogtepunt van het ruimtelijke spel. De gekantelde vorm met veelvuldig gesleufde wanden volgt niet het effect, maar uitsluitend de voorschriften van de akoestici. Hier vouwen de wanden zich in lagen en lamellen tot een grote, raamloze klankruimte. Er is plaats voor ongeveer 200 cultuur- en kunstliefhebbers, die kunnen luisteren naar maandelijks wisselende evenementen, van klassieke pianoconcerten tot tango- en boogie-avonden.