Cecilie Manz

Mevrouw Manz, oorspronkelijk wilde u schilderkunst studeren. Hoe bent u bij design terechtgekomen?

Ik wilde eigenlijk schilderkunst studeren. Ik hou nog steeds van de geur van olieverf. Toen ik destijds mijn portfolio aan het voorbereiden was voor de kunstopleiding aan de Koninklijke Academie in Kopenhagen, vroeg iemand me waarom ik me niet ook bij de School of Design aanmeldde. Ik zag mezelf daar toen nog niet, maar ik heb toch mijn portfolio ingediend. Ik werd toegelaten tot de opleiding design en niet tot de Koninklijke Academie. Aan de ene kant was ik blij, maar aan de andere kant was ik natuurlijk ook teleurgesteld. Toen heb ik tegen mezelf gezegd dat ik het twee of drie maanden zou proberen en als het me beviel, zou ik blijven; en zo niet, dan kon ik altijd nog weggaan. Ik vond het geweldig – en ben gebleven.

U hebt al een jaar na het afronden van uw studie een eigen studio geopend. Hoe werkt u?

Ik heb altijd graag alleen gewerkt. Misschien omdat ik nooit de perfecte partner heb gevonden, ik weet het niet. Een project kan me erg in beslag nemen en dat is precies wat ik zo leuk vind aan mijn werk. Ik kan deze intense betrokkenheid niet zomaar aan iemand anders overdragen. Op dit moment is mijn werksituatie perfect: ik heb een klein team. Maar ik heb altijd het laatste woord.

Uw ontwerpen zijn uiterst minimalistisch. Bekijkt u uw werk in de context van uw Deense afkomst?

Absoluut. Ik geloof dat onze afkomst in ons bloed zit en dat onze cultuur ons definieert. Mensen in het noorden neigen naar nuchterheid en dat komt tot uiting in het klassieke Deense design. Ik probeer mijn objecten tot de essentie te beperken. Daardoor weerspiegelen mijn werken mijn temperament heel goed.

Wat inspireert haar tot haar ontwerpen?

Ik denk heel veel na. Het bijzondere aan inspiratie is dat het vooral in mijzelf plaatsvindt. Ik ben als een filter: alles wat ik aan texturen, beelden en sferen in me opneem, gaat door deze filter heen. Daarom kan ik achteraf niet zeggen dat het dit of dat schilderij of deze of gene muziek was die mij inspireerde.

U zegt zelf dat men niets moet ontwerpen dat het leven ingewikkelder maakt, dat zou slecht design zijn. Hoe weet u zeker dat uw producten aan deze eis voldoen?

Als ik een stoel of een kleine lepel ontwerp, neem ik die mee naar huis en probeer ik hem uit: 'hardcore testing'. Dat is echt belangrijk, want als het voor mij niet werkt, waarom zou het dan voor u wel werken? En als het er bij mij thuis al niet goed uitziet, hoe zou het dan in een ander huis mooi kunnen staan?

Hoe heeft u de samenwerking met Duravit ervaren?

De reizen naar Hornberg waren voor mij heel bijzonder. In Denemarken hebben we veel kustlijn en geen bergen, het hoogste punt is 200 meter. Het voelde als een avontuur toen ik op het perron op de trein stond te wachten, omringd door al die bergen. Ik voelde dat Duravit een volwaardig onderdeel van deze plek is en deze heel bijzondere sfeer heeft ook mijn werk bij Duravit beïnvloed.
Ik realiseerde me al snel hoeveel competentie er achter Duravit schuilgaat, hoeveel kennis en jarenlange ambachtelijke ervaring!
Ik vond het geweldig om met dit alles te werken en deze toewijding te ervaren. Om bij de vergaderruimtes te komen, moet je je letterlijk een weg banen door bergen kaolien en andere grondstoffen voor porselein!
Maar dat is precies wat het voor mij zo bijzonder maakt: de verbondenheid met het materiaal.